เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อเก็ตได้มาเจอกับสิ่งใหม่ๆนั่นคือ ชีวิตในมหาวิทยาลัย
ไม่เคยรู้เลยว่าจะต้องเจอะไรบ้าง
กลัวที่จะเจอกับสิ่งใหม่ๆ
ทุกๆวันจะนั่งรถเมล์สีแสด
ไปเรียน
กินข้าวที่โรงอาหาร
โดยมีเพื่อนสนิทคนนึงชื่อปาเปนเพื่อน
และพี่เมทอีกสองคนที่คอยดูแลเสมอ
เก็ตเปนคนขี้เหงา
มีใครหลายๆคนเข้ามาทำความรู้จัก
แต่เนื่องจากเปนคนที่เข็ดกับความรักทำให้ไม่กล้าจะรักใคร
มีใครหลายคนเข้ามาคุย
แต่ไม่เคยทำให้หวั่นไหว เพียงแค่แก้เหงาไปวันๆ
มีวันนึงในงานบายสีหรือเรียกว่างานพาเเลง
เปนการกินข้าวร่วมกัน
วันนั้นเก็ตได้เห็นใครบางคน
สะดุดตาแต่ก้อไม่ได้ใส่ใจอะไร
มองเหมือนทุกคนที่เราเคยสนใจก้อเท่านั้น
จากวันนั้นก้อไม่เคยได้เจอเธออีก
คนมากมายเราคงไม่ได้พบกันอีก
แต่แล้ววันนึงหลังจากเลิกเรียนวิชาฟิสิกส์
เก็ตเดินออกจากห้องพร้อมเพื่อนชื่อจุ๊บ
และมองเข้าไปในห้องเรียนห้องหนึ่งที่กำลังจะเลิก
มองเห็นผู้ชายคนนึงในชุดนักศึกษา
ตัวสูงหน้าตาดี
และเก็ตก้อชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้นบอกจุ๊บว่า
คนนี้แหละเก็ตชอบ
เย็นวันนั้นเก็ตได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง
ในนั้นเขียนอะไรมากมายจำไม่ได้
แต่มีคำว่าฉันรักเธอเก็ตหัวเราะ
และบอกกับตัวเองว่าผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว
ยังไม่รู้จักกันเลย จะมารักฉันได้ไง
อีกวันต่อมามีคนโทรมาตอนที่เก็ตติวอยู่ผู้ชายคนนั้นแนะนำตัวเองว่าเปนจ้อย
ก้อคือผู้ชายคนที่เก็ตเพิ่งบอกว่าชอบ
แต่เก็ตติดติวจึงบอกไปว่าเดี๋ยวโทรกลับ
โดยไม่รู้ว่าเบอที่โทรมาไม่ใช่ของจ้อย
เปนเบอตั้งโตะอะ
ติวเสร็จจ้อยก้อโทรมา
วันนั้นคุยกันนาน
และรู้สึกดีมาก
และจ้อยบอกว่าให้เก็ตโทรไปปลุก
ให้โทรไปที่ห้อง
เช้าวันนั้นเก็ตโทรไปที่เบอร์มือถือ
ขอสายจ้อยแต่ปลายสายบอกว่าไม่มี
เหอะๆ งง
แต่พอโทรไปปลุกที่ห้อง ก้อได้เจอ
และเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าจ้อยไม่มีมือถือ
ไม่กล้าถามจ้อยตรงๆ
กลัวจ้อยเสียความรู้สึก
จากวันนั้นเราก้อคุยกันเรื่อยมา
......................
|